Cesária Évora

Cesária Évora – Biografia

Cesária Évora – artystka pochodząca z Republiki Zielonego Przylądka, wykonująca mornę i nazywana jej „Królową”. Zasłynęła ze zwyczaju występowania na scenie bez obuwia, czemu zawdzięcza swój kolejny przydomek: “Bosonoga Diva”. Można ją również kojarzyć jako „Cisę”.

Swoją muzyczną przygodę rozpoczęła w wieku 16 lat, śpiewając w barach portowych w rodzinnym mieście Mindelo. Wtedy też próbowała własnych sił nagrywając w lokalnym radiu, jednak bez większych sukcesów. Nagrała też dwie płyty – jedną zbiorową, drugą solową, ale żadna z nich nie uzyskała rozgłosu.

W 1986 r. zawarła znajomość z José da Silvą, który wkrótce stał się jej agentem i producentem. Pod jego wodzą w ciągu 4 lat wydała dwie płyty – „La Diva aux pieds nus” (1988) i „Distino di Belita” (1990), które stanowiły pierwsze poważne przetarcie Évory na rynku muzycznym. W 1991 r. wydany został jej pierwszy w pełni akustyczny album „Mar Azul”, a rok później „Miss Perfumado”, który zyskał status złotej płyty. Kolejne dwa albumy „Cesária” (1995) i „Cabo Verde” (1997) uzyskały nominację do Nagrody Grammy, dzięki czemu później artystka podpisała kontrakt z wytwórnią BMG France. W 1995 roku nagrała też utwór „Ausência”, skomponowany przez bałkańskiego muzyka Gorana Bregovica, wykorzystany w serbskim filmie „Underground”.

Największy rozgłos dał jej duet z Salifem Keïtą, z którym na płycie „Moffou” wykonała utwór „Yamore”. W 2000 r. wraz z polską wokalistką Kayah nagrała “Embarcacao”, a na wydanym w 2006 roku albumie “Rogamar” zamieszczona została jej piosenka nagrana w duecie z Dorotą Miśkiewicz – „Um Pincelada”.

Cesarie Évora była dwukrotną laureatką Nagrody Grammy, w tym w kategorii World Music za płytę „Voz d’Amor”. W 2004 r. nagrodzoną ją nagrodą Victoires de la Musiques i Medaille des Arts et de la Litterature. Pięć lat później od francuskiego Ministra Kultury otrzymała Order Narodowy Legii Honorowej. Była pierwszym obywatelem Cape Verde, który dostał to odznaczenie.

Zmarła 17 grudnia 2011 r. w swoim domu w Mindelo w wieku 70 lat. Przyczyną śmierci była niewydolność oddechowa i nadciśnienie tętnicze. W Cape Verde nadal jest uważana za bohaterkę narodową. Po jej śmierci, lotnisko w Mindelo nazwano jej imieniem, a obok powstał także jej pomnik. Zyskała również wielki szacunek we Francji – jej imię nosi kilka ulic w kraju oraz gimnazjum w Montreuil.

Scroll to top